[TiYLia]

Genc kız işten çıkmış yürümeye baslamıstı. Bugün onun için cok garip bir gündü yavaş yavaş evine doğru yürüdü. İçinde cözemediği çok tuhaf bir his vardı. Sanki kötü birşey olucakmış gibi korku kapladı içini. Nefes aldıkça sanki bu korku büyüyordu. Büyüyordu ve nefes almasını engelliyordu. Genc kız bilmediği cözemediği bir sebepten dolayı hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordu...
 
Nihayet eve gelmişti. Kapıyı herzamanki tatlı gülümsemesiyle annesi açtı. Yine evi mis gibi yemek kokuları sarmıştı. Genç kızın içi birazda olsa rahatlamıstı. Evde olağandışı bişey yoktu. Üstünü değiştirmek için odasına gitti içerden annesi sesleniyordu:
 
"Umut hadi kızım sofra hazır babanı bekletmeyelim"

Genc kız annesine "yok annecim ben tokum siz yiyin afiyet olsun" dedi ve yavaşça yatağına uzandı. Günlüğündeki sayfaları karıstırmaya basladı. Bu günlüğü annesi almıstı ve ona tam yedinci doğum gününde hediye etmişti. Günlügün ilk sayfasında kocaman haflerle "UMUDUMA" yazıyordu ve altınada şunları yazmıstı:

"Canım kızım doğumuna sayılı günler kaldı. Sana hamile olduğumu öğrendiğim ilk gün doktorlar eğer bu bebeği doğurursan senin ölümün olur, zamanı geçmeden bu bebeği almalıyız demişlerdi. Onlar bana canımı öldürmeyi teklif etmişlerdi. Sen yıllar sonra doğamadan ölen kardeşlerinin ardından bana verilmekte geç kalmış UMUDUMDUN...Yaşama sebebiydin. Ne olursa olsun dünyaya gelmeliydin. Biliyorum kızım sen bu dünyaya gelip bizi mutlulğa boğacaksın. O günleri sabırsızlıkla bekliyorum. Eğer sen dünyaya gözlerini açtığında ben gözlerimi kapamış olursam bilki canım hep biyerlerde senin ve babanın yanında olacağım. Ne zaman anne şefkatine ihtiyaç duyarsan bir rüzgar olup seni saracağım. Canım kızım seni çok seviyorum. Sen benim hiç sönmeyecek tek UMUDUMSUN..."

Genç kız ne zaman bu yazıyı okusa göz yaşlarına boğulurdu ve kendine söz verirdi annesinin umudu asla sönmeyecekti...

Genc kızı derin uykusundan çalan telefonun sesi uyandırdı. Hemen saate baktı saat daha erkendi arayan canı gibi sevdiği sözlüsü Mert'ti. Mert'le birbirlerini uzun yıllardan beri seviyorlardı. Umut telefonda Mert'e bugünün garipliğini ve içindeki korkuyu anlattı. Mert ise susuyordu. Umut neden susdun dediğinde:

"Bugün belli oldu canım iki gün sonra askere gidicem. Uzun bir süre ayrı kalıcaz. Ama yine kavusacaz tamammı canım...?"

Genc kız ne diyeceğini bilemedi ağlamamak için kendini zor tutuyordu...

O gece sabaha adar uyuyamadı .Düşünüyordu canını görmeden yapamazdı ki o..

Veda günü gelmişti. İkiside ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Umut çocukluğundan beri boynundan çıkarmadığı kolyesini Mert'e vererek "canım bunu sana emanet ediyorum dönüşte sapasağlam bunu getirip boynuma takacaksın olurmu..?" dedi...Otobüs gardan ayrılana kadar Umut bakakaldı arkasından...Ve saatlerce denizi seyredip dalgalarla dertleşip, balıklarla ağlaştı...

Geçen her ay umut için ölüm gibiydi. Hasret her geçen gün kor gibi yakıyordu yüreğini...Evet hergün telefonda konuşuyorlar ama yetmiyordu onu çok özlemişti.. Hele birde Mert'in doğuda askerlik yapıyor olması onu çileden çıkarıyordu. Televizyonda çıkan her şehit haberinde "acaba Mert mi..?" diye kalbi yerinden çıkacakmış gibi oluyordu...

Ve nihayet sayılı gün bitmişti. Telefon çalmıştı arayan Mert'ti ve Umud'a: "canım hasret bitiyo bi kaç güne kadar tezkeremi alıyorum yarın son operasyona cıkıyorum ve gelince hemen evleniriz....." Umud'un sevinç çığlıkları Mert'in konuşmasını yarıda kesmişti....

Aradan tam iki hafta geçmişti. Umut'un gözü kulağı telefondaydı. Artık içindeki heyecan korku ve meraka dönüşmüstü...Ama Mert'ten ne bir ses ne bir haber vardı. Her geçen gün Umut için dayanılmaz oluyordu ve sonunda Mert'in ailesinin evine gitmeye karar verdi mutlaka onların Mert'ten haberleri olmalıydı...

Umut ilk defa Mert'in ailesiyle yüzyüze gelecekti. İçindeki korkuyla heyacan bir olup Umut'u perişan etmişti. Mert'lerin kapısına geldiğinde içindeki korku büyümüştü. Kapıyı çaldı içerden bağırıslar feryatlar geliyordu.

O an Umut'un kalbi yerinden fırlayacakmış gibi hızlı atmaya başlamıştı. Dizleri tutmuyordu. Duvarlara tutuna tutuna içeri girdi. Artık gözyaşlarını tutamıyordu. Bir kadın Mert'in resmini kucağına basmış feryat ediyordu bu Mert'in annesi olmalıydı.

Kadın yavaşça ayağa kalktı ve Umut'a sımsıkı sarıldı. Kadının ağzından sadece şu sözler çıkıverdi...

"Tek oglum canım Mert'im şehit oldu."  Umud ayakta güçlükle duruyordu. Kadın masanın üstündeki kutuyu Umut'a uzattı  "yavrumun son isteği bu kutuyu sana ulaştırmamız oldu kızım al bunu" dedi.

Umut'un elleri titriyordu kutuyu alırken....Kutuyu açmaya bi türlü cesaret edemiyordu.. Yavasça evine doğru yürümeye başladı. Sanki istanbul ıslanmıştı göz yaşlarıyla... Eve geldiğinde hiç konuşmadan odasına geçti.. Ne yiyor ne içiyor ne uyuyordu sadece ağlıyor ve kutuya bakıyordu....

Ve günler sonra sonunda kutuyu açtı. İçinde bir mektup birde giderken ona verdiği kolye vardı...Genç kız elleri titreye titreye kolyeyi boynuna taktı.. Ve mektubu okumaya başladı... Mektubun son satırında şunlar yazıyordu...:
 
"Evet canım sevdiğim sen ömrümün en güzel yılarımı bana verdin... En güzel anlarımın baş kahramını oldun. Bana verdiğin bu kolyeyi boynumdan hiç çıkarmadım... Ama şimdi çıkarmak zorundayım.. Dur canım hemen kızma sen bu kolyeyi bana emanet etmiştin unuttun mu..? Ben sana gelemiycem canım o yüzden emanetini sana gönderiyorum ben ise diger canımdan çok sevdiğim vatanım uğruna ölmeye gidiyorum... Dün seninle son kez konuştuk bitanem... Ben hep bir yelerde yanında olacağım... Sen beni kalbinin derinliklerinde hep sakla olur mu...? Ama sakın geleceğinde yaşatma seni benim kadar seven birini bul ve mutlu ol biz seninle burda tekrar kavuşana kadar bırak seni mutlu etsinler... Seni Çok Seviyorum ve hep seviyo olacağım hoşçakal canım..... "

Umut hıçkırıklara boğulmuştu.... Mektubu yüreğin deriliklerine sokmak istiyordu. Ve o gün günlüğünün son sayfasına şunları yazdı....

"Özür dilerim melek annem. Artık senin Umudun olamam çünkü benim umudum söndü.. Sana karanlık bir umut vermem... Affet beni... Artık bu günlüğe yazamam... Artık yaşayan ben değil sadece bedenim kaldı... Ruhum Mert'le gitti anneciğim... Şimdi kalan benide Mert'in yanına götürüyorum... Senden son isteğim bedenimi de Mert'in yakınlarına gömün.... Sizi Çok Seviyorum.....

[carpediem]

yaaa böleee aşklar kaldımı ki acaba demekten alamıyo insan kendını ama bence bu asklar sadece böle hikayelerde, romanlarda haa bıde filmlerde kaldı