[TiYLia]

Sahipsiz bir mektup!

"Bu gece bir şeyler değişecek, sen gideceksin, ben biteceğim. Ardından isyanlar, isyanlar...

Bu gece bir şeyler bitecek, içimdeki sen, hayalindeki ben gidecek, ve bir daha asla geri gelmeyecek.

Komik! Bir an ne kadar da zayıf kalmışım sana karşı. Nasıl inanmışım sana. Gideceksin ne kadar "kal" desem de. Ardında yalnızlığının hediyesini bırakarak gideceksin. Sen; beni sevdiğini söyleyeceksin , ben de; "sevgin bensizliğin olsun" diyerek cevap vereceğim
sana. Belki de güzel olabilirdi. Belki de çok kötü...

Bir yaşamı daha bitirerek gidiyorsun işte. Söz söylemeye cesaretin yok. Susuyorsun yine, her zaman olduğu gibi. İçin içini yiyor ve sen yine de konuşmak istemiyorsun biliyorsun ki sende haksızsın en az benim kadar. Sen de suçlusun en az benim kadar. Şimdi git,bir daha seni bulamayacağım bir yere, sesini duymayacağım, yüzünü göremeyeceğim uzak bir diyara.Hatırlanmayacak kadar uzaklara git, git, git!


Bir yıl sonra...

Dün seni gördüm. Çok değişmişsin deli kız çok değişmişsin. O gülen kıza ne oldu, söylesene? Zayıflamışsın iyice, yüzünde eskisi kadar canlı değil ne oldu sana? Kim yaptı sana bunu, söylesene kim?

Konuşmadın yine, yine o keçi inadın tuttu. Bilirim seni, dediği dediksindir. Yapacağım dedikten sonra geri dönüş yoktur senin için. Değer miydi sence?

O sevimli kız nerede?Bir gün karşılaşırız diye bekledim.Ama bu şekilde olmamalıydı. Bende ardından üzüldüm. Bende yalnız kaldım, bende küstüm kendime, bende öğrendim gecelerle dost olmayı, bende alıştım soğuk gecelere ve bende...

Şimdi sen karşımdasın, o kadar gururlusun ki yüzüme bile bakamıyorsun, biraz olsun konuşmaya bile cesaretin yok. Suçluluğunu kabulleniyorsun, yine diyecek bir şeyin yok.

Düşündüm hem de çok, defalarca hata kimde diye?

Ne yaptım ki ben sana o kadar değişecek...
Bir rüya gördüm sandım, ama karşımdaydın,en olmadık bir zamanda...

Bir hafta sonra...
Bir telefon çaldı az önce, sevdiğin bir şarkı vardı ya onu dinletti bana arayan....Hemen eski rehberleri karıştırdım. Telefonunu buldum. Evet halen o şarkı çalıyordu o unutulmaz şarkı.

Birkaç gün sonra...

Gazete okuyordum, arkadaşlarımla şakalaşarak.Bir an "neyin var" diye haykırdıklarını hatırlıyorum. Sonrası... Eve getirmişler, bayılmışım

"Olamaz!" diye bağırmışım. Sanki çok korkmuş gibi sapsarı kesilmişim oracıkta. Sevdiklerim, dostlarım eve kadar yanımda gelmişler. Adını sayıklamışım yol boyunca.

Telefona sarılıp aradım "Doğru mu?" diyerek. Korkunçtu, inanılmazdı. Sen yaşamdan vazgeçmiştin, o tatlı kız bir delilik yapmıştı yine.

Neden ben neden..? Vazgeçmediğin neden ben..? Deli kız ne yaptın bize..?"



İlker TÜZEMEN
24.03.2001